معمولا روزهای تعطیل دلگیرن.... خصوصا اگر تنها کسی که می تونی باهاش حرف بزنی رو هم تو این روزا نداشته باشی . تنها کسی که می دونی به جای سرزنش کردن به جای مسخره کردن به جای دادن راهکارهای غیر عملی به جای کوچیک شمردن مشکلاتت به جای ربط دادنش به چیزهای بی ربط ... به جای خیلی کارها و حرفای غیر قابل تحمل دیگه و به جای مقایسه کردن مدام مشکلات تو و غصه هات با دردهای خودش و دردهای دیگران ، به حرفات گوش می کنه ..و تو می تونی حرف بزنی و از بودنش آرامش بگیری ... از حرفاش ... دلسوزی هاش ... نگران شدن هاش .. همه اینا بهت این حس رو بده که هنوز هستی و  هنوز برای کسی مهمی ، انقدر مهم که نگران ناراحت شدنت باشه ... و تو بهبوهه زندگی پر از مشغله اش حتی چند لحظه کوتاه به یادت هست و براش مهمه که چیکار میکنی ... کسی که مطمئنی بی هیچ دلیلی بی هیچ نیتی بی هیچ انگیزه شخصی دوستته و کنارته  .. این باعث میشه که بیشتز از روزای تعطیل بدم بیاد

اما گاهی وقتا همین روزای تعطیل یه وقتایی به درد این می خوره که فکر کنی ... به همه چیز به خودت به دیگران به زندگیت و حتی به همین آدم که برات خاصه ...

به این فکر کنی که کجای زندگی و رابطه هات هستی ؟ که فقط شدی یه ماشین سخن گو که از غصه هاش می گه

اینکه چقدر در دسترسی  و انقدر هستی و انقدر در دسترسی که هیچ کس نمی بیندت ... هیچ کس خودت رو نمی بینه...

حتی اون کسی که اینهمه براش ارزش قائلی مدام یه خط قرمز بکشه رو افکارت و احساست و باعث بشه تو از اونا شرمنده باشی ... یه روزی تو در امتداد باران نوشتم احساسات ادما نباید باعث شرمندگیشون بشه ... اما این روزا خیلی بهش معتقد نیستم ... کاش می شد یه سارای دیگه باشم

یه ادم دور از دسترس ... یه نفر با یه قلب سنگی .. که هیچ وقت به خاطر قلبم احساس خجالت نکنم و دیگران این حس رو بهم ندن که....

بقیه به علت شخصی شدن در ادامه مطلب